Ποιες ικανότητες χρειάζεται το διδακτικό προσωπικό σε σχέση με την τεχνητή νοημοσύνη;

Αυτόματη μηχανική μετάφραση αυτής της αγγλικής σελίδας, που δεν έχει ακόμη ελεγχθεί από φυσικό ομιλητή.

Η επιτροπή ανάπτυξης του διδακτικού προσωπικού έχει μία θέση τον Ιανουάριο και ο αντιπρύτανης θέλει να αφορά την ΤΝ. Ή διευθύνετε το κέντρο διδασκαλίας και τρία τμήματα ζήτησαν «ένα εργαστήριο για την ΤΝ» που αποδεικνύεται ότι σημαίνει τρία διαφορετικά πράγματα. Ή χρησιμοποιείτε αυτά τα εργαλεία εδώ και ένα χρόνο και θέλετε να μάθετε τι σας λείπει ακόμη πριν ξαναχτίσετε ένα μάθημα γύρω από αυτά.

Η ουσία: η τεχνική των προτροπών είναι το μικρότερο μέρος αυτού. Το διδακτικό προσωπικό πρέπει να κρίνει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει ένα μοντέλο, να σχεδιάζει εργασίες και αξιολογήσεις γύρω από αυτή την κρίση και να ξέρει πότε να το κρατήσει έξω από ένα μάθημα εντελώς. Η αυτοπεποίθηση είναι κακό υποκατάστατο για οποιοδήποτε από αυτά, οπότε χτίστε το πρόγραμμα γύρω από την επίδοση και γύρω από τα γνωστικά αντικείμενα και όχι γύρω από μια επίδειξη εργαλείου.

Η σύντομη εκδοχή

1. Ορίστε την ικανότητα σε τέσσερις διαστάσεις και προσθέστε ένα διδακτικό επίπεδο για όποιον αξιολογεί φοιτητές.

2. Αξιολογήστε με επίδοση και όχι με ερωτηματολόγιο. Η αυτοαξιολογούμενη επάρκεια και η τεκμηριωμένη ικανότητα αποκλίνουν.

3. Βάλτε τα γνωστικά αντικείμενα στην αίθουσα. Η εξειδίκευση στο αντικείμενο δεν μεταφέρεται στην ενσωμάτωση τεχνολογίας.

4. Διδάξτε ρητά τους τεχνολογικούς τομείς, γιατί αυτοί είναι που μετρούν χαμηλά ακόμη και σε διδακτικό προσωπικό με αυτοπεποίθηση.

5. Αντιμετωπίστε το «πότε να μην το χρησιμοποιήσω» ως ικανότητα και δώστε στο διδακτικό προσωπικό κάλυψη για να αρνηθεί.

Ορίστε την ικανότητα πριν κλείσετε την αίθουσα

Η σύνθεση της βάσης γνώσης για την επάρκεια σε τεχνητή νοημοσύνη εντοπίζει τέσσερις διαστάσεις, και είναι χρήσιμη ατζέντα γιατί κάθε μία χρειάζεται διαφορετικό είδος συνεδρίας:

• Θεμελιώδης κατανόηση των δυνατοτήτων και των ορίων της ΤΝ.
• Πρακτική ικανότητα στη χρήση εργαλείων ΤΝ.
• Κριτική αξιολόγηση ακρίβειας, μεροληψίας, καταλληλότητας και αβεβαιότητας.
• Ηθική και θεσμική επίγνωση ζητημάτων όπως η ακεραιότητα, η ιδιωτικότητα, η ισότητα και η διακυβέρνηση.

Για τους διδάσκοντες, αυτές οι διαστάσεις χρειάζονται ένα παιδαγωγικό επίπεδο από πάνω. Το διδακτικό προσωπικό πρέπει να μπορεί να αποφασίζει ποια γνωστική εργασία πρέπει να διατηρήσουν οι φοιτητές, να επιλέγει χρήσεις ΤΝ που υπηρετούν τους μαθησιακούς στόχους, να σχεδιάζει έγκυρη αξιολόγηση στην εποχή της ΤΝ, να διδάσκει στους φοιτητές να επαληθεύουν και να ρυθμίζουν τη δική τους χρήση, να αναγνωρίζει τον κίνδυνο ψευδαισθήσεων, την υπερεξάρτηση και την κολακεία, και να ξέρει πότε η ανθρώπινη κρίση πρέπει να υπερισχύσει του αυτοματισμού.

Χρειάζονται επίσης αρκετή κατανόηση συστημάτων ώστε να αξιολογούν πώς ταιριάζουν μεταξύ τους ροές εργασίας υποστηριζόμενες από γενετική ΤΝ. Ένα εργαστήριο που διδάσκει ένα εργαλείο απομονωμένα παράγει διδακτικό προσωπικό που μπορεί να κάνει επίδειξη του εργαλείου και δεν μπορεί να σας πει τι σπάει όταν αυτό συνδεθεί σε ροή βαθμολόγησης. Το Η ικανότητα ΤΝ του εκπαιδευτικού και η ανάπτυξη διδακτικού προσωπικού κρατούν τη μακρύτερη εκδοχή αυτού του επιχειρήματος.

Γράψτε τη λίστα πριν σχεδιάσετε τις συνεδρίες. Τέσσερις διαστάσεις συν ένα διδακτικό επίπεδο αρκούν για να δικαιολογήσουν τέσσερις συνεδρίες αντί για μία, και αρκούν για να πείτε σε έναν πρόεδρο τμήματος για ποια από τις τέσσερις είναι στην πραγματικότητα το αίτημά του.

Αξιολογήστε την επίδοση και όχι την αυτοπεποίθηση

Η αυτοαναφερόμενη επάρκεια σε ΤΝ μπορεί να αποκλίνει ουσιαστικά από την τεκμηριωμένη ικανότητα, και αυτή είναι η πιο πρακτική προειδοποίηση αυτής της βιβλιογραφίας για όποιον διευθύνει ανάπτυξη διδακτικού προσωπικού. Ένα ερωτηματολόγιο αυτοπεποίθησης στο τέλος ενός εργαστηρίου μετρά πώς ένιωσε το εργαστήριο.

Η έρευνα για ροές εργασίας πολλαπλών πρακτόρων στην εκπαίδευση προσθέτει δεύτερο λόγο να δοκιμάζετε αντί να ρωτάτε: η συστημική σκέψη, οι παιδαγωγικές πεποιθήσεις και η αυτοαποτελεσματικότητα αλληλεπιδρούν στην ενσωμάτωση της ΤΝ, οπότε η ίδια συνεδρία προσγειώνεται διαφορετικά σε δύο μέλη του προσωπικού με το ίδιο υπόβαθρο αντικειμένου. Αυτό επιχειρηματολογεί υπέρ της διαφοροποιημένης σχεδίασης και κατά του εργαστηρίου ενός εργαλείου για όλους που κάνουν τα περισσότερα ιδρύματα.

Η φθηνή εκδοχή της αξιολόγησης επίδοσης είναι μια εργασία, όχι ένα όργανο. Ζητήστε από κάθε συμμετέχοντα να φέρει μία εργασία, να την αναθεωρήσει με το μοντέλο κατά τη συνεδρία και μετά να υπερασπιστεί την αναθεώρηση σε έναν συνάδελφο: τι άλλαξε, τι αξιολογεί τώρα, σε τι δεν μπορεί πλέον να βαθμολογηθεί ο φοιτητής. Αυτό παίρνει είκοσι λεπτά και σας λέει περισσότερα από οποιαδήποτε κλίμακα βαθμολόγησης στο τέλος της ημέρας.

Περιμένετε ότι το αδύναμο σημείο θα είναι η ενσωμάτωση

Πρόσφατη έρευνα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση βάζει αριθμούς στο πού είναι ισχυρή η ικανότητα του διδακτικού προσωπικού και πού σπάει. Έρευνα σε 127 μέλη διδακτικού προσωπικού σε μεγάλο πανεπιστήμιο έρευνας των ΗΠΑ με το όργανο TPACK-21 βρήκε την αυτοαντιλαμβανόμενη παιδαγωγική γνώση περιεχομένου υψηλή (M = 4,70) και τη γνώση περιεχομένου κοντά στο ανώτατο όριο (M = 5,15). Οι τομείς με ενσωματωμένη τεχνολογία ήταν σαφώς χαμηλότεροι: τεχνολογική παιδαγωγική γνώση (M = 2,62), τεχνολογική γνώση περιεχομένου (M = 2,75) και ολιστικό TPACK (M = 2,55, το χαμηλότερο από τα επτά).

Διαβάστε το χάσμα σωστά. Αυτοί είναι άνθρωποι που ξέρουν το αντικείμενό τους και ξέρουν να το διδάσκουν, και που δεν ξέρουν πώς να κάνουν ένα μοντέλο μέρος ούτε του ενός ούτε του άλλου. Η εξειδίκευση περιεχομένου δεν προέβλεψε τη γνώση ενσωμάτωσης γενετικής ΤΝ (συσχετίσεις CK r = 0,11 έως 0,15, όλες μη σημαντικές), οπότε ένα πρόγραμμα δεν μπορεί να υποθέσει ότι η γνώση του αντικειμένου μεταφέρεται. Πρέπει να χτίσει ικανότητα μέσα από σκόπιμη, ειδική για το γνωστικό αντικείμενο εργασία.

Ένα ακόμη εύρημα διαμορφώνει τον σχεδιασμό. Οι τρεις τομείς με ενσωματωμένη τεχνολογία συσχετίζονταν r = 0,81 έως 0,91, κάτι που υποδηλώνει ότι μπορεί να λειτουργούν ως μία ενιαία ικανότητα ενσωμάτωσης γενετικής ΤΝ. Αν αυτό ισχύει, διδάξτε την ως ένα κοινό θεμέλιο και όχι ως τρεις ξεχωριστές δεξιότητες με τρεις ξεχωριστές συνεδρίες.

Σχεδιάστε συνεδρίες γύρω από ένα πραγματικό μάθημα

Το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει η εκπαίδευση φαίνεται καθαρά σε μια μελέτη εντός υποκειμένων με 13 εκπαιδευτικούς τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το να δοθεί στους εκπαιδευτικούς ένα chatbot βελτίωσε σημαντικά την ποιότητα του σχεδιασμού μάθησης, με το ποσοστό που πετύχαινε δύο ή περισσότερες εργασίες ανώτερης τάξης κατά Bloom να ανεβαίνει από 41,7% σε 91,7% (p = 0,01). Η αντιλαμβανόμενη γνωστική προσπάθεια έπεσε απότομα, διάμεσος 6,33 σε 3,33 (p = 0,004). Η παιδαγωγική εκπαίδευση στην κατασκευή προτροπών που προστέθηκε από πάνω δεν βελτίωσε περαιτέρω την ποιότητα και αύξησε ελαφρώς την προσπάθεια.

Τρία πράγματα ακολουθούν, και το τρίτο είναι αυτό που παραλείπουν τα προγράμματα.

Η πρόσβαση αλλάζει πρόθυμα τη διδακτική συμπεριφορά. Δώστε στο προσωπικό ένα ικανό μοντέλο και μια πραγματική εργασία και η δουλειά μπροστά τους βελτιώνεται μέσα σε μία συνεδρία.

Η βαθύτερη ικανότητα θέλει κάτι περισσότερο από ένα εργαστήριο. Το επίπεδο των προτροπών πρόσθεσε προσπάθεια και καμία μετρημένη ποιότητα. Το να διδάσκεις ανθρώπους να γράφουν καλύτερες προτροπές είναι δεξιότητα, και με αυτά τα τεκμήρια δεν είναι ο περιορισμός για καλύτερο σχεδιασμό.

Τα κέρδη ποιότητας δεν αποδεικνύουν ότι η πρακτική εσωτερικεύτηκε. Δεκατρείς εκπαιδευτικοί επανασχεδίασαν καλά μία εργασία με το εργαλείο ανοιχτό. Αν θα μπορούσαν να το κάνουν ένα εξάμηνο αργότερα, χωρίς το εργαλείο, είναι διαφορετικό ερώτημα, και η μελέτη δεν το απαντά. Χτίστε μια παρακολούθηση στο πρόγραμμα αντί να υποθέσετε ότι το κέρδος παρέμεινε.

Καλύψτε τα μέρη του ρόλου πέρα από τη διδασκαλία

Η ικανότητα είναι και θεσμικό ερώτημα, και τα περισσότερα πλαίσια απαντούν μόνο ένα μέρος του. Έρευνα βασισμένη στον σχεδιασμό με 114 συμμετέχοντες σε 28 ιδρύματα των ΗΠΑ και 11 χώρες παρήγαγε έξι πρότυπα τεχνολογίας για το διδακτικό προσωπικό που καλύπτουν ολόκληρο τον ακαδημαϊκό ρόλο: Διδάσκων, Συντονιστής, Ηγέτης, Ερευνητής, Μαθητής και Συνεισφέρων. Ο λόγος των συγγραφέων για την κατασκευή τους είναι το χρήσιμο μέρος. Τα υπάρχοντα πλαίσια (TPACK, SAMR) και τα πρότυπα εκπαιδευτικών (ISTE, UNESCO, DigCompEdu) απευθύνονται σε εκπαιδευτικούς K-12 ή καλύπτουν μόνο τη διδακτική διάσταση.

Για έναν υπεύθυνο ανάπτυξης προσωπικού, αυτό αναπλαισιώνει το αίτημα. Ένα τμήμα που ζητά εργαστήριο ΤΝ για τους διδάσκοντές του ρωτά για έναν από έξι ρόλους. Οι συντονιστές του ίδιου τμήματος παίρνουν αποφάσεις σε επίπεδο προγράμματος, οι ερευνητές του γράφουν με αυτά τα εργαλεία και οι ηγέτες του εγκρίνουν αγορές. Μία συνεδρία δεν μπορεί να τους εξυπηρετήσει όλους, και το να προσποιείστε το αντίθετο είναι πώς ένα πρόγραμμα καταλήγει με υψηλή προσέλευση και καμία αλλαγή στην πρακτική.

Αφήστε χώρο για άρνηση

Η υιοθέτηση αντιστέκεται σε μια καθαρά τεχνική πλαισίωση, και η αντίσταση είναι συχνά κρίση και όχι κενό. Έρευνα σε 287 εκπαιδευτικούς σε 27 χώρες βρήκε ένα εκλεπτυσμένο μοντέλο που εξηγεί το 79,8% της διακύμανσης στη συμπεριφορική πρόθεση. Η αντιλαμβανόμενη τεχνητή αυτονομία επηρέαζε την πρόθεση μόνο έμμεσα, μέσω της χρησιμότητας. Η αποστροφή κινδύνου ήταν σημαντικός αρνητικός προβλεπτικός παράγοντας (−0,163), και οι εκπαιδευτικοί ανησυχούσαν πολύ περισσότερο για την υπερεξάρτηση και τους κινδύνους ακεραιότητας των φοιτητών παρά για τη δική τους χρήση.

Συνεντεύξεις με δύο έμπειρους ακαδημαϊκούς περιγράφουν πώς νιώθεται αυτή η ανησυχία από μέσα: επαναλαμβανόμενες εντάσεις ταυτότητας ανάμεσα στην παιδαγωγική και την πλατφόρμα, στον εκπαιδευτικό και τον διευκολυντή, στη φροντίδα και τη συμμόρφωση, που τις διαχειρίζονται μέσα από αρχική εκλεκτικότητα θεμελιωμένη σε παιδαγωγικές αξίες.

Άρα η ικανότητα περιλαμβάνει επαγγελματική κρίση για το πότε να μην χρησιμοποιηθεί η ΤΝ, και ένα πρόγραμμα που δεν μπορεί να το πει φωναχτά θα διαβαστεί ως πώληση ακριβώς σε εκείνο το προσωπικό του οποίου την κρίση θέλετε περισσότερο στην αίθουσα. Δύο έμπειροι ακαδημαϊκοί είναι μικρή βάση τεκμηρίων για μεγάλο ισχυρισμό· αντιμετωπίστε το εύρημα ταυτότητας ως περιγραφή μιας πραγματικής έντασης και όχι ως μετρημένη επίδραση, και αφήστε το να διαμορφώσει τον τόνο των συνεδριών.

Πού κάνουν λάθος οι υπεύθυνοι ανάπτυξης προσωπικού

Ένα εργαστήριο προτροπών είναι πρόγραμμα ικανοτήτων ΤΝ. Καλύπτει μία από τέσσερις διαστάσεις, και στη μελέτη με 13 εκπαιδευτικούς το επίπεδο των προτροπών πρόσθεσε προσπάθεια χωρίς να προσθέσει μετρημένη ποιότητα.

Το προσωπικό με αυτοπεποίθηση είναι προσωπικό με ικανότητα. Η αυτοαναφορά αποκλίνει από την τεκμηριωμένη ικανότητα, και η έρευνα με 127 μέλη προσωπικού βρήκε γνώση περιεχομένου κοντά στο ανώτατο όριο δίπλα σε ολιστικό TPACK στο 2,55. Η αυτοπεποίθηση ακολουθεί την εξειδίκευση στο αντικείμενο, που είναι αυτό που αυτό το προσωπικό έχει ήδη.

Οι ειδικοί του περιεχομένου θα βρουν μόνοι τους την ενσωμάτωση. Η γνώση περιεχομένου δεν προέβλεψε τη γνώση ενσωμάτωσης σε εκείνη την έρευνα. Η συσχέτιση ήταν μη σημαντική, και αυτό είναι το εύρημα που δικαιολογεί προγραμματισμό ειδικό για το αντικείμενο αντί για γενική πρόσκληση.

Ένα πλαίσιο θα καλύψει όλους. Το πρότυπο των έξι ρόλων υπάρχει γιατί τα TPACK, SAMR και τα κύρια πρότυπα εκπαιδευτικών καλύπτουν εκπαιδευτικούς K-12 ή μόνο τη διδακτική διάσταση.

Η αντίσταση είναι κενό γνώσης προς κάλυψη. Η αποστροφή κινδύνου προέβλεψε αρνητικά την πρόθεση, και η εργασία για την ταυτότητα περιγράφει προσωπικό που συλλογίζεται από παιδαγωγικές αξίες. Μέρος αυτού που φαίνεται ως δισταγμός είναι υπερασπίσιμη θέση για την υπερεξάρτηση των φοιτητών.

Τι θα σας φέρουν μπροστά σας

«Δεν έχουμε χρόνο προσωπικού για ανάπτυξη βασισμένη στην επίδοση.» Τότε μην χτίσετε πρόγραμμα. Χτίστε μία άσκηση σε επίπεδο εργασίας: φέρτε μια εργασία, αναθεωρήστε την με το μοντέλο, υπερασπιστείτε την αναθεώρηση. Αυτή είναι η έκδοση των είκοσι λεπτών, και παράγει τεκμήρια ικανότητας που ένα ερωτηματολόγιο ικανοποίησης δεν παράγει.

«Το προσωπικό μας χρησιμοποιεί ήδη αυτά τα εργαλεία, οπότε η εκπαίδευση έρχεται πίσω από αυτούς.» Η χρήση δεν είναι το κατασκεύασμα. Η έρευνα με 127 μέλη προσωπικού περιγράφει ανθρώπους με υψηλή γνώση περιεχομένου και παιδαγωγική γνώση και χαμηλή γνώση ενσωμάτωσης τεχνολογίας, και η μελέτη με 13 εκπαιδευτικούς δείχνει την ποιότητα σχεδιασμού να κινείται με την πρόσβαση ενώ το επίπεδο των προτροπών δεν πρόσθεσε τίποτε. Κανένα από τα δύο αποτελέσματα δεν λέει ότι το προσωπικό μπροστά σας έχει ενσωματώσει κάτι.

«Αυτό είναι πρόβλημα εκπαίδευσης στην πληροφορική.» Το μοντέλο πρόθεσης βάζει τη χρησιμότητα, και όχι την τεχνική ικανότητα, στον δρόμο προς την υιοθέτηση, και η αποστροφή κινδύνου τρέχει δίπλα της. Το εμπόδιο είναι κρίση για τους φοιτητές και για το γνωστικό αντικείμενο, και γι' αυτό οι συνεδρίες ανήκουν στο κέντρο διδασκαλίας.

«Τα πλαίσια ικανοτήτων είναι γραφειοκρατικό βάρος.» Είναι χάρτης για μία θέση τον Ιανουάριο. Οι τέσσερις διαστάσεις σας λένε τι να αφήσετε έξω, και οι έξι ρόλοι σας λένε για ποιο ακροατήριο είναι πραγματικά ένα αίτημα.

Τι να κάνετε αυτή την εβδομάδα

1. Γράψτε τις τέσσερις διαστάσεις και το διδακτικό επίπεδο σε μία σελίδα και σημειώστε ποιες από αυτές καλύπτει η τρέχουσα προσφορά σας.

2. Αντικαταστήστε το έντυπο ικανοποίησης στο τέλος της συνεδρίας με μία εργασία: μια εργασία αναθεωρημένη και υπερασπισμένη.

3. Ζητήστε από δύο τμήματα ένα πραγματικό μάθημα και μια πραγματική εργασία για δουλειά, αντί για γενική πρόσκληση.

4. Προσθέστε ένα τμήμα για το πότε να κρατήσετε την ΤΝ έξω από μια εργασία και πείτε καθαρά ότι η άρνηση μιας συγκεκριμένης χρήσης είναι νόμιμη επαγγελματική κρίση.

5. Αποφασίστε ποιον από τους έξι ρόλους εξυπηρετεί η επόμενη συνεδρία σας και ονομάστε το ακροατήριο στην πρόσκληση.

Πού να πάτε μετά

Το αντίστοιχο για τους φοιτητές είναι το Ενσωμάτωση της επάρκειας σε ΤΝ, και το Τεκμήρια για την επάρκεια σε ΤΝ καλύπτει πόσο ισχυρή είναι αυτή η βάση τεκμηρίων. Για τη σύνοψη της έρευνας προς τους διδάσκοντες, δείτε το Δέκα κορυφαία ευρήματα για εκπαιδευτικούς, το Η ικανότητα ΤΝ του εκπαιδευτικού και η ανάπτυξη διδακτικού προσωπικού κρατούν το υλικό του πλαισίου, και το Πολιτική ΤΝ για το μάθημα είναι το έγγραφο που παράγει τελικά το μεγαλύτερο μέρος αυτής της αναπτυξιακής δουλειάς.