AIEd Bilgi TabanıAIEd KB
Bu sayfada

Bu sayfayı İngilizce okuyun

Kavramlar

Özgün Değerlendirme

Oluşturuldu 2026-10-14

Bu İngilizce sayfanın bir ana dili konuşanı tarafından gözden geçirilmemiş otomatik çevirisidir.

Özgün değerlendirme — öğrenci performansını, izole ve standartlaştırılmış test maddeleri yerine, değerli ve gerçekçi entelektüel görevler üzerinde inceleyen değerlendirmelerin tasarımı. Wiggins (1990) ile standartlaştırılmış testlere bir denge olarak ortaya çıkan özgün değerlendirme, iş yeri görevlerini kopyalamaktan profesyonel, dijital, kişisel ve sosyal özgünlüğü kapsayan çok boyutlu bir çerçeveye evrilmiştir. Üretken YZ, özgün değerlendirmeyi yeni temel bir zorunluluk haline getirmiştir: bir dil modelinin ev ortamında inandırıcı biçimde simüle edebildiği her görev, özgün öğrenci yetkinliğinin kanıtı olarak geçerliliğini yitirir; bu nedenle özgün biçimler, YZ’nin inandırıcı biçimde taklit edemediği şey çevresinde yeniden tasarlanmalıdır.

Düşünülmesi Gerekenler

  • Özgün değerlendirme, performansı izole test maddeleri yerine değerli, gerçekçi entelektüel görevler üzerinde inceler. Okumaya başlamadan önce, "özgün" bir görevin basitçe gerçek dünya veya iş yeri senaryosunu tekrarladığını mı varsaydınız? Bu sayfa, özgünlüğün salt tekrardan çok daha öteye evrildiğini savunuyor — hangi diğer biçimleri alabilir?
  • Merkezi bir iddia şudur: bir dil modelinin ev ortamında inandırıcı biçimde simüle edebildiği her görev, özgün öğrenci yetkinliğinin kanıtı olarak geçerliliğini yitirir. Kendi öğretiminizde veya çalışmanızda hangi değerlendirmeyi artık "taklit edilebilir" olarak görürdünüz — ve bunu söylemenizi ne sağlıyor?
  • Sayfa çarpıcı bir boşluğu vurguluyor: 37 çalışmanın yalnızca 3’ü sosyal özgünlüğü — değerlendirmenin öğrencilerin toplumsal dönüşüme katkıda bulunmasına yardımcı olup olmadığını — ele aldı. Özgünlüğün sosyal boyutunun neden bu kadar ihmal edildiğini düşünüyorsunuz ve onu değerlendirmek fiilen neye benzeyebilir?
  • Bilgi tabanı, özgünlüğün "yeniden tasarlanması, polislik yapılmaması" gerektiğini savunuyor. Öğrenciler rubrikleri birlikte yazdığında, ne ve nasıl gönderileceğini seçtiğinde ve gerçek zamanlı etkileşime girdiğinde, YZ kullanımı beklenen ve beyan edilen bir şey olur, gizlenen değil. Bu durum, öğrenci ile değerlendirici arasındaki ilişkiyi nasıl değiştirirdi?
  • Sözlü sınavlar ve süreç temelli portfolyolar, YZ’ye dirençli özgün biçimler olarak sunulur. Ancak notlandırılan yansıma ve öz değerlendirme performatif hale gelme riski taşır — öğrenciler, istenen olduğunu düşündükleri yansımayı icra eder. Performans yerine gerçek yansıma için nasıl tasarım yapabilirdiniz?
  • YZ rubriği, geri bildirimi ve izlemeyi sağladığında, sayfa bir öğrencinin üstbilişsel uygulamasının yerini alınabileceği konusunda uyarıyor. Araç değerlendirmeyi yapıyorsa, öğrenenin fiilen pratik yapabileceği veya öğrenebileceği ne kalır?

Giriş

Özgün değerlendirme, YZ çağında Değerlendirme’ın nasıl yeniden düşünüldüğünün kalbinde yer alır. Değerlendirme Geçerliliği (değerlendirme iddia ettiği şeyi ölçüyor mu?), Biçimlendirici Değerlendirme (öğrenmeyi bilgilendiren özgün görevler) ve Akademik Dürüstlük (tespitten, YZ kullanımının beklendiği ve beyan edildiği görevler tasarlamaya geçiş) ile bağlantılıdır. Bilgi tabanının değerlendirme yeniden tasarımı literatüründe merkezi bir yanıttır.

Özgünlüğün evrimi

  • 1990’larda kökenler — değerli entelektüel görevler: Wiggins (1990), özgün değerlendirmeyi "değerli entelektüel görevler üzerinde öğrenci performansının" doğrudan incelenmesi olarak önermiştir; standartlaştırılmış testlere bir denge.
  • 1990’ların sonunda yaygınlaşma — iş yeri tekrarı: Joughin (1998), özgünlüğü değerlendirmenin profesyonel uygulamayı veya gerçek yaşamı ne ölçüde tekrarladığı olarak çerçevelemiştir — iki onıl boyunca baskın olan bir görüş.
  • 2020’lerde eleştiri — tekrarın ötesine: McArthur (2023), özgün değerlendirmenin öğrencileri mevcut görevleri salt tekrarlamak yerine "geleceği etkilemeye ve toplumu dönüştürmeye" olanaklandırması gerektiğini savunmuştur; Ajjawi vd. (2024), özgünlüğü öğrenci deneyimini yansıtan bağlamsal, göreve ilişkin ve kişisel biçimlere genişletmiştir.
  • Varoluşsal zorluk olarak Üretken YZ: Zhan, Boud & Du (2025), üretken YZ’nin iş yeri tekrarı özgünlüğünü yeni biçimde savunmasız kıldığını; YZ’nin inandırıcı biçimde taklit edemediği dijital okuryazarlık, gerçek zamanlı işbirliği, sosyal katkı ve bireysel anlam üretimine doğru bir dönüşü tetiklediğini belirtmektedir.

Altı boyutlu bir tasarım modeli

37 ampirik çalışmanın (2000–2024) Zhan, Boud & Du’nun (2025) kapsam derlemesi altı tasarım boyutu önergesinde bulunur: (1) değerlendirmede özgünlük (değerlendirme, profesyonel, dijital, öz ve sosyal özgünlük — yalnızca 3/37 çalışmanın sosyal özgünlüğü ele alması kritik bir boşluktur), (2) bilişsel zorluklar, (3) değerlendirme ölçütleri (öğrenciler sıklıkla rubriklerin ortak yazarlarından çok pasif alıcılarıdır), (4) geri bildirim (biçimlendirici ağırlıklı, ancak sürdürülebilir geri bildirim nadir), (5) öğrenci özerkliği (ne/nasıl/ne zaman/nerede gönderileceğini seçme alanı nadirdi) ve (6) sosyal işbirliği. Ayrıca YZ araçlarının işlevselleştirebileceği döngüsel bir ortak tasarım modeli — hedefleri müzakere etme, bağlam yaratma, ölçütleri ortak tasarlama, geri bildirimi planlama — önergesinde bulunur.

Dollinger ve Nieminen (2026), bu iyimserliği kapsayıcı değerlendirmenin paradoksuna bağlar: hem düzenleme modeli hem de değerlendirmeyi engelleyici olarak yeniden çerçeveleyen yapısal eleştiriler, "bir öğrencinin başarılı olması için başkasının başarısız olması gerektiği" sıfır toplamlı mantığı ayakta bırakır; bu nedenle dağıtılmış ve etken biçimler yalnızca erişimi genişletmek yerine bu mantığı değiştirmelidir.

YZ çağında özgün değerlendirme

Bilgi tabanının değerlendirme yeniden tasarımı literatürü, özgünlüğün yeniden tasarlanması, polislik yapılmaması gerektiğini savunur:

  • Beyond Detection (Tespit Ötesi), özgünlüğün varlığına polislikle zorlanamayacağını; tasarlanması gerektiğini, YZ’yi beyan edilmiş bir işbirlikçi olarak konumlandırarak ve gözetim yerine özgün, süreç temelli değerlendirmeyi önceliklendirerek savunur.

  • Responsible Assessment (Sorumlu Değerlendirme), değerlendirmeyi geçerlilik kanıtı ve öğrencilerin gelecek çalışmalarını yansıtan özgün görevler çevresinde yeniden çerçeveler.

  • Authentic products, authenticated processes (Özgün ürünler, doğrulanmış süreçler), YZ açısından zengin yükseköğretimin hem gerçek çıktıları hem onları üreten süreçleri nasıl değerlendirebileceğini inceler.

  • YZ taslak ortağı yargıyı yine de ortada bırakır. Paula vd. (2026), bir GPT-4.1 değerlendirme tasarımcısını sekiz koordinatörle pilot etti: kullanılabilir genel bakışlar, görevler, ölçütler, zaman çizelgeleri ve rubrikler üretti, ancak tekrar tekrar disiplinsel bağlamı ve konu sıralamasını ıskaladı ve sekiz koordinatörün tümü uçtan uca otomasyonu reddederek akademik yargıyı modelde değil kendilerinde konumlandırdı.

  • Araca dayanıklı çerçeve, araca özgü çıktılar yerine hesaplama yöntemlerini ve süreci değerlendirmeyi savunur; sözlü savunma ve doğrulama kullanır.

  • Süreç kanıtı için kurumsal altyapı. Görevlendirilmiş bir kalite güvencesi çerçevesi, süreç argümanını politika haline getirir; öğrenme süreci izlerini — zaman damgalı düzenlemeler, kaynak kullanımı, üstbilişsel istemler — bir transkriptin gösteremediği kalıcı kanıt olarak ele alır ve performansta yalnızca ürün özelliklerinden daha fazla varyansı açıklayan süreç özelliklerine atıfta bulunur (Lodge vd. (2026)).

  • Ölçeklenebilir sözlü değerlendirme, bir puanlama kaygısıyla. Pentland, Lowenthal & Krier (2026), süreli, yeniden ziyaret edilemeyen kayıtlı yanıtları gömülü rubriklere karşı notladı ve öğrencilerin yüz yüze çoktan seçmeli sınavlarını geride bıraktığını buldu; bunun bir biçim etkisi olduğunu, öğrenme kazancı olmadığını vurgular; LLM ile yeniden puanlama, eğitmenle ICC = 0,73 ve 0,60 oranında uyum gösterdi.

  • Sözlü sınavların yeniden değerlendirilmesi, sözlü sınavı/değerlendirmeyi doğal olarak YZ’ye dirençli düşük teknolojili özgün bir alternatif olarak konumlandırır — gerçek zamanlı, etkileşimli diyaloji kavrayışı, eleştirel düşünceyi ve muhakemeyi (ezberi değil) sınar, profesyonel uygulamayı yansıtır ve öğrencilerin YZ kullanarak cevap üretmesini ve ezberlemesini önler. Lise ve yükseköğretimde Sözlü Değerlendirme’ı yeniden getirmek için somut bir dizi pratik öneri (açık rubrikler, standartlaştırılmış içerik, değerlendirici eğitimi, istek metni yönergeleri, yanlılık azaltma) sunar.

  • E-portföy değerlendirmesi, YZ uydurmasına direnen bir başka özgün, süreç temelli biçimdir: Zhan, Boud & Du (2025), sosyal katkı portfolyolarını üretken YZ’ye karşı en dayanıklı özgün biçimler arasında tanımlar ve Beyond Detection, muhakemeyi gerçek zamanlı olarak sorgulayan açıklamalı portfolyolar ve kayıtlı gezinmeler önerir. Ni & Lam (2026) ve Laksana vd. (2026), üretken YZ’nin portföy sürecine — geri bildirim, taslak hazırlama, yansıma — yardımcı olabileceğini gösterirken portföyün muhakeme izlerinin ve taslaklarının özgünlüğü koruduğunu ortaya koyar.

  • Özgünlük ölçütleri YZ kullanımını kendileri kısıtlayabilir. Chen ve Zou (2026), öğrencilerden bir grup sunumunu kendi birinci elden öğretim deneyimlerine dayandırmalarını ve paylaşılan sınıf gözlemlerini üzerine yansıtmalarını isteyen bir rubriğin, on beş öğrenci grubundan yedisini Üretken YZ kullanımlarını kasten azaltmaya yönelttiğini buldu. Öğrenciler, aracın epistemik talebi karşılayamayacağını savundu — "YZ yalnızca yazdığın anı bilir" — çünkü sınıf arkadaşlarının ve öğretmenin sahip olduğu boylamsal, duruma bağlı bilgiden yoksundu. Her iki katman da önemliydi: görevin özgünlüğü ve kendi düşüncesini bir gruba katkı olarak sunmanın ilişkisel özgünlüğü, ağır YZ kullanımını akranlardan bedava yararlanma olarak yeniden çerçeveledi. Tasarım çıkarımı, özgün, deneyime dayalı ölçütlerin zorlamadan bile değerlendirici iş gördüğüdür — politika beyanlarının sunamadığı bir kısıtlama gerekçesi sağlarlar.

  • Savunmasız bir görevi daha az savunmasız bir görevle ikizleyin. Roe, Perkins & Giray (2026), Üretken YZ’ye savunmasız bir görevi aynı çıktıları değerlendiren ikinci bir görevle eşleştirir; her birinin diğerini çapraz kontrol edebilmesi için ikisini birbirine yakın planlar ve notu doğrulayıcı bir eşik veya ağırlıklandırma aracılığıyla birbirine bağımlı kılar.

Sharma (2026), bütünlük odaklı tasarım ile özgün tasarımın aynı şey olmadığını; farkın stilistik değil epistemik olduğunu savunur. Özgünlük, bir görevin değerli gerçek dünya uygulamasını yansıtıp yansıtmadığını sorar; bütünlük odaklı tasarım, öğrenenlerin kararlarını gerekçelendirip disiplin standartlarına ilişkin sorumluluk alıp alamayacağını sorar; bu da bütünlüğü, gerçekçiliğin tesadüfü bir yan ürünü olmaktan ziyade görev mimarisine gömülü açık, değerlendirilebilir bir ölçüt haline getirir. Sunduğu uygulamalar — açıklamalı karar izleri, Üretken YZ katkılı iddiaların doğrulanması, sözlü savunma ve diyalojik hesap verebilirlik, sürüm geçmişiyle taslak farkları — tanınabilir biçimde özgün değerlendirme biçimleridir; ancak gerçekçilikleri için değil, görünür kıldıkları yargı için seçilmişlerdir; bu da özgün görünen ancak özünde taklit edilebilir kalan görevler için faydalı bir düzelticidir. Onun ikazı da bu sayfaya aittir: belgelendirilmiş muhakeme gerektirmek, yansıtıcı söyleme daha hâkim öğrenenleri ayrıcalıklı kılar ve kanıt olarak yargı "mekanik olarak doğrulanabilir olmaktan ziyade ilişkisel ve duruma bağlı kalır"; bu nedenle tasarım kendi yorumsal güvenilirlik yükünü taşır.

Aynı soru, Thapa ve Lewis (2026) tarafından yeniden çerçevelenir; onlar bir görevin ne doğrulaması gerektiğini adlandırır, gerçek görünüp görünmediğini değil: epistemik özgünlük, değerlendirmenin yorumlama, değerlendirici yargı, muhakeme ve bilgi inşasıyla gerçek etkileşimi ne ölçüde yakaladığıdır. Onların argümanı, özgünlüğün tek başına üretken YZ’den sağ çıkmadığıdır, çünkü kanıtı tek bir gözetimsiz ürün olan özgün bir görev, yerine geçtiği kompozisyonla aynı ikame sorununa maruz kalır. Muhakemeyi görünür kılmak bunun yerine aşamalı gönderimler, yansıtıcı gerekçelendirme, diyalojik etkileşim ve değerlendirici şeffaflık gerektirir. Yukarıdaki ikazı tasarıma taşırlar: yansıtıcı ve diyalojik görevler, kapsayıcı biçimde tasarlanıp iskelelenmedikçe akademik öz ifadesinde kendine güvenen öğrencileri ayrıcalıklı kılabilir ve ilişkisel çalışma, büyük veya kaynak kısıtlı ortamlarda eğitimcinin duygusal emeğini yoğunlaştırır.

Uygulayıcılar denetlenen biçimlere geri çekildiğinde

Bilgi tabanı, özgünlüğün polislik yapılmak yerine tasarlanması gerektiğini savunur ve Goldstein, Marae-Haj ve Zidan (2026) uygulamadan karşıt kanıtı sunar: öğretmen adaylarının ham YZ üretimli çalışmayı kendi çalışması olarak gönderdiği bir güven krizi sonrasında, yedi İsrail kolejinde öğretmen eğitimcileri değerlendirmeyi süreç kanıtı (istek metinleri, belge sürüm geçmişi, izlenen grup katkıları) ve sınıf içi performans çevresinde yeniden tasarladı — ancak bazıları ayrıca, son çare olarak, denetimli sınavlara ve tezlerde beklenen sözlü savunmalara geri döndüklerini anlattı; bir katılımcı, sınavlara dönüşü kişisel olarak acı verici ama kaçınılmaz olarak nitelendirdi. Tasarım öncelikli konuma karşı okunduğunda, bulgu bir çözümden ziyade bir başarısızlık kipini işaretler: özgünlük önceden yeniden tasarlanmadığında, değerlendirilemez gönderilmiş çalışmaya pratik yanıt, yeniden kurulan kontroldür — başka bir adla gözetim — bu da özgün değerlendirme literatürünün aşmaya çalıştığı biçimleri yeniden tanıtır. Aynı zamanda alternatifin hissedilen maliyetini gösterir: katılımcılar, ev yazılı değerlendirmelerinin artık öğrenmeyi hiç kanıtlayamadığını ve süreç belgelendirmesinin kurulmasının gerçek iş aldığını bildirdi.

İkinci bir başarısızlık kipi, yeniden tasarımın içinde yer alır: beş çevrimiçi dil öğretimi yöntemi boyunca, özgünlükle ilgili gerilimler öğretmenlerin anlatılarında baskındı (20’de 11), özgün olmaktan çok YZ’ye dirençli olacak biçimde yeniden tasarlanan etkinliklerde görev gerçekçiliğinin aşınması dahil (Baoyi ve Khan (2026)).

Geri çekilme, vaka dosyası kanıtının görünür kıldığı bir kanıtsal maliyet taşır. Munoz vd. (2026), 1.162 üretken YZ suiistimal suçlamasını kodladı ve en güçlü kanıt türlerinin suçlamadan ziyade soruşturma veya gözetim tarafından üretildiğini; taslaklar, gözetim toplantıları ve sunumlar gibi süreç kanıtinin yalnızca bu uygulamaların zaten var olduğu yerde ortaya çıktığını buldu — bu nedenle yeniden tasarlanmamış bir değerlendirmede bu literatürün önerdiği süreç kanıti basitçe mevcut değildir ve davalar daha zayıf kategorilere dayanır. Onun yerine geçen şey, korpuslarındaki en zayıf materyaldir: dedektör çıktısı herhangi bir kategoriden en düşük ispat derecelendirmesini aldı ve Hadra vd. (2026) nedenini gösterir: 192 metin üzerinde 0,69 (Originality) ve 0,61 (Turnitin) makro doğruluğu, insan–YZ melez yazımında neredeyse tam başarısızlık ve EFL öğrenci çalışmalarını YZ olarak yanlış okuma eğilimi. Wright (2026), kural tasarımı boyutunu ekler: platform kimliğine göre değil işleve göre yazılan yasaklar tanımsal bir kaza yüzünden aşırı kapsamlıdır; bu nedenle denetlenen bir biçim, kuralın önlenmesi tasarlandığı şeyi yapmamış bir öğrenciyi yaptırıma bağlayabilir ve Erişilebilirlik için döküm araçlarına bel bağlayan öğrenciler üzerinde en ağır biçimde düşer. Birlikte okunduğunda, geri çekilme, özgün tasarımın ilk başta üretmiş olacağı süreç kanıtinin yerine mevcut en düşük ispat değerli kanıtı koyar.

  • Öz düzenlemeli öğrenme: özgün değerlendirmede öğrenci özerkliği (seçim, öz yansıtma, ortak tasarım), öngörü → performans → öz yansıtma döngüsünü yansıtır; ancak notlandırılan yansıma performatif hale gelme riski taşır.
  • Üstbiliş: öğrencilerin çalışmalarını ortak tasarlanmış rubriklere karşı değerlendirebilmesi için Metabiliş gereklidir; YZ rubriği, geri bildirimi ve izlemeyi sağladığında, öğrencinin üstbilişsel uygulaması yerinden olabilir.
  • Biçimlendirici ve sürdürülebilir geri bildirim: özgün değerlendirme, sonraki bağlamlara aktarılan biçimlendirici, geleceğe dönük geri bildirimi öne çıkarır.

Eğitimde yapay zekâ için çıkarımlar

  • YZ’ye dayanıklı değerlendirme türleri: canlı gösterimler, sosyal katkı portfolyoları, denetlenebilir kaynağı olan ortak yaratılmış eserler ve gerçek zamanlı gövdeleştirilmiş etkileşim, ev ödevlerinden veya çoktan seçmeli sorulardan daha dayanıklıdır.

  • Maruziyet ölçülebilir. Üç yıllık bir psikoloji lisans programının %90’ının geçilebilir olduğu kanıtlandı: ChatGPT, 40 kurs çalışması değerlendirmesinin 36’sında yeterli çıktı üretti ve yalnızca varlık, görsel bir eser veya öğrencinin kendi verisini gerektiren dört görev direndi (Ivory vd. (2026)).

  • Ölçekte ortak tasarım: YZ araçları, sınıf veya MOOC ölçeğinde rubrik ortak tasarımını ve değerlendirme parametrelerinin öğrenci ortak yaratımını olanaklandırabilir — ancak makine aracılı özerklik dikkatle tasarlanmalıdır.

  • Sosyal özgünlük boşluğunu ele alın: 37 çalışmanın yalnızca 3’ü sosyal konuları ele aldı; YZ değerlendirme araçları, öğrencilerin toplumsal dönüşümü yalnızca simüle etmesine değil katkıda bulunmasına yardımcı olmalıdır.

  • Sürdürülebilir geri bildirim: YZ geri bildirimi, yalnızca tepkisel, anlık düzeltmeler sağlamak yerine gelecekteki bağlamlara aktaracak biçimde tasarlanmalıdır.

  • Süreç odaklı ölçümün artık geçerlilik kanıtı var. Oliveira vd. (2025), öğrencilerin bir Üretken YZ diyaloğunu nasıl yönlendirdiğini ve kurs bilgisini nasıl görünür kıldığını 70 notlu kompozisyon üzerinde puanladı; bu süreç puanları geleneksel kompozisyon puanlarıyla r = 0,54 oranında ilişkiliydi, yapılandırılmış görev belirtimi yerine kavramsal çalışmayı ödüllendirirken.

  • Özgün değerlendirme, uygulama odaklı alanlara uygundur. Mesny, Roberge-Maltais ve Galy (2026), özgün değerlendirmenin özellikle yönetim eğitimine uygun olduğunu bulurlar: gerçek profesyonel problemleri yansıtan görevler (canlı danışmanlık projeleri, yönetici brifingleriyle panolar) alanın uygulama odaklı, istihdama hazır olma odağıyla uyumludur ve üretken YZ çağında sınav merkezli değerlendirmeye kapsayıcı, bütünlüğü koruyan alternatifleri destekleyebilir. Dört yönetim eğitimi dergisinden 58 makalenin derlemesinde, ancak özgün değerlendirme başlıca teknoloji aracılı simülasyonlar yoluyla ortaya çıktı ve sıklıkla deneyimsel öğrenmeyle özdeşleştirildi — daha geniş değerini ve benimsenmesini gizleyebilecek bir terminoloji boşluğu.

  • Özgünlük güvenlik değildir ve boşluk sektör ölçeğinde görünürdür. Yukarıdaki tek derece denetiminin %90’ının geçilebilir bulduğu yerde, Villanueva (2026), kayıtlı sunumları, uzaktan grup projelerini ve gözetimsiz dijital eserleri 53.915 madde boyunca yüksek maruziyet bandında puanlar, çünkü kamusal kayıt, üretimin nasıl gözetimlendiği hakkında hiçbir şey göstermez.

Bağlı kavramlar

Bağlı makaleler

Bağlı SSS

Üst veri

SeviyeHigher Ed
Öğrenme ve öğretimMetabiliş, Öz Düzenlemeli Öğrenme
Teknolojiler ve tekniklerÜretici YZ
Değerlendirme ve ölçmeDeğerlendirme, Değerlendirme Geçerliliği, Özgün Değerlendirme, Biçimlendirici Değerlendirme, Sürece Yönelik Değerlendirme
Eğitimde YZ’nin temelleriAkademik Dürüstlük
SourceHistoryEditChat

Bu sayfayı göm

Bu sayfayı bir öğrenme yönetim sistemine veya başka bir web sitesine gömmek için aşağıdaki kodu kopyalayın. Gömülü sürüm yalnızca sayfa içeriğini gösterir — site başlığını, gezintiyi ve alt bilgiyi gizler.