Ταυτότητα του μαθητή

Αυτόματη μηχανική μετάφραση αυτής της αγγλικής σελίδας, που δεν έχει ακόμη ελεγχθεί από φυσικό ομιλητή.

Ταυτότητα του μαθητή — η εξελισσόμενη αίσθηση του ποιος είναι κάποιος (και ποιος γίνεται) ως μαθητής, που περιλαμβάνει επιστημονικές, επαγγελματικές, δημιουργικές και ακαδημαϊκές ταυτότητες. Στην ΤΝ στην εκπαίδευση, η γενετική ΤΝ πιέζει την ταυτότητα του μαθητή προς δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα: μπορεί να στηρίξει τη διαμόρφωση ταυτότητας (Scaffolding του αισθήματος του ανήκειν και της αυτοπεποίθησης σε ένα γνωστικό αντικείμενο) ενώ ταυτόχρονα την απειλεί (υπονομεύοντας την αντιλαμβανόμενη πατρότητα, την επάρκεια και την αυθεντική μάθηση). Η κατανόηση της ταυτότητας του μαθητή είναι κεντρική για τον σχεδιασμό ΤΝ που επιβεβαιώνει αντί να διαβρώνει την αίσθηση εαυτού των μαθητών.

Ερωτήματα προς διερεύνηση

• Σκεφτείτε μια στιγμή που νιώσατε ότι μια δεξιότητα ή ένα έργο ήταν πραγματικά «δικό σας» σε αντιδιαστολή με κάτι που απλώς έγινε μέσα από εσάς. Τι έκανε τη διαφορά — η πατρότητα, η αναγνώριση, η επάρκεια; Πώς θα μπορούσε ένα εργαλείο που παράγει το έργο για εσάς να αναδιαμορφώσει αυτό το συναίσθημα;
• Μια συνήθης υπόθεση είναι ότι η ταυτότητα είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό που ο μαθητής είτε το έχει είτε του λείπει. Τι θα άλλαζε στον τρόπο που σχεδιάζετε τη μάθηση αν αντιμετωπίζατε την ταυτότητα του μαθητή ως κάτι που χτίζεται συνεχώς μέσα από τη συμμετοχή, την αναγνώριση και την πατρότητα;
• Η σελίδα περιγράφει ένα «παράδοξο επάρκειας» σε φοιτητές τέχνης και σχεδίου: τα εργαλεία ΤΝ φαίνονται εύκολα και χρήσιμα, όμως η χρήση τους απειλεί τη δημιουργική ταυτότητα που αντλούν οι φοιτητές από τη χειροτεχνία. Έχετε νιώσει ποτέ την επάρκεια ή την ταυτότητά σας να αμφισβητούνται από ένα εύκολο εργαλείο; Ποια ήταν η ένταση;
• Οι μαθητές μερικές φορές κρύβουν τη χρήση ΤΝ ή νιώθουν ντροπή γι' αυτήν, κάτι που κατακερματίζει την ακαδημαϊκή τους ταυτότητα και την έντιμη εμπλοκή τους. Πότε η πίεση να φαίνεσαι ένας συγκεκριμένος τύπος μαθητή σπρώχνει τους ανθρώπους να αποκρύψουν πώς πραγματικά μαθαίνουν, και τι θα έκανε την αποκάλυψη να μοιάζει ασφαλής;
• Η ΤΝ μπορεί να στηρίξει τη διαμόρφωση ταυτότητας όπως και να την απειλήσει. Αν σχεδιάζατε έναν μαθησιακό σύντροφο με ΤΝ, ποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά θα προστάτευαν την αίσθηση πατρότητας και ιδιοκτησίας του μαθητή ενώ παράλληλα θα πρόσφεραν υποστήριξη;

Εισαγωγή

Η ταυτότητα του μαθητή αφορά το ποιος κατανοεί ο ίδιος ότι είναι, και ποιος γίνεται, μέσα σε ένα γνωστικό αντικείμενο — μια κινητήρια και αναπτυξιακή κατασκευή διακριτή από τις πεποιθήσεις ικανότητας όπως η αυτοαποτελεσματικότητα, που απαντούν στο στενότερο ερώτημα μπορώ να το κάνω αυτό; Η ταυτότητα διαμορφώνεται μέσα από τη συμμετοχή, την αναγνώριση και την πατρότητα: το να βλέπει κανείς τον εαυτό του αντανακλώμενο σε ένα πεδίο και να επικυρώνεται αυτή η αυτοεικόνα από άλλους. Η ΤΝ αναδιαμορφώνει και τις τρεις συνθήκες, επειδή αλλάζει ποιος κάνει τη δουλειά, τι μετράει ως δική του συμβολή, και αν ένας μαθητής αναγνωρίζεται ως συγγραφέας της δικής του μάθησης (δράση, μεταγνώση).

Γιατί η ταυτότητα έχει σημασία για την ΤΝ στην εκπαίδευση

Η ταυτότητα είναι μια κινητήρια και αναπτυξιακή κατασκευή διακριτή από (αλλά συνδεδεμένη με) σχετικές ικανότητες και πεποιθήσεις. Όπου η αυτοαποτελεσματικότητα αφορά το μπορώ να το κάνω αυτό;, η ταυτότητα αφορά το ποιος είμαι — και ποιος γίνομαι; Χτίζεται μέσα από τη συμμετοχή, την αναγνώριση και την πατρότητα — μέσα από το να βλέπει κανείς τον εαυτό του να αντανακλάται σε ένα πεδίο και να επικυρώνεται αυτή η αυτοεικόνα. Η ΤΝ αναδιαμορφώνει τις συνθήκες υπό τις οποίες διαμορφώνεται η ταυτότητα, επειδή αλλάζει ποιος κάνει τη δουλειά, τι μετράει ως δική του συμβολή και αν ο μαθητής νιώθει αναγνωρισμένος ως συγγραφέας της μάθησής του. Αυτό καθιστά την ταυτότητα ζήτημα σχεδιασμού πρώτης τάξης και όχι περιφερειακό «μαλακό» παράγοντα.

• Η πατρότητα και η επάρκεια υπό απειλή. Όταν η ΤΝ παράγει κείμενο, εικόνες ή κώδικα, οι μαθητές μπορεί να αμφισβητήσουν αν το αποτέλεσμα είναι πραγματικά «δικό τους» — μια πρόκληση στη διάσταση της πατρότητας της ταυτότητας. Οι Liu και συν. (2026) τεκμηριώνουν ένα παράδοξο επάρκειας σε φοιτητές τέχνης και σχεδίου που χρησιμοποιούν γενετική ΤΝ κειμένου-σε-εικόνα: τα εργαλεία φαίνονται εύκολα και χρήσιμα, όμως η χρήση τους απειλεί ταυτόχρονα τη δημιουργική ταυτότητα που αντλούν από τη χειροτεχνία και την πατρότητα, παράγοντας μια γνήσια ένταση ανάμεσα στην ευκολία και την αυτοεκτίμηση.

Μια διακριτή συνθήκη πατρότητας, όχι μόνο απειλή προς την πατρότητα: όταν ο αυτοδιαμορφωτικός διάλογος ανατίθεται συνήθως σε ένα συνομιλιακό μοντέλο, οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι το ενοποιητικό έργο της συγγραφής ανατίθεται και δεν είναι υπανάπτυκτο ή απόν — ένας εαυτός με πυκνή φωνή αλλά χωρίς συγγραφέα, για τον οποίο λένε ότι οι υπάρχουσες κατασκευές δεν έχουν θέση (Du και συν. (2026)).

• Ντροπή και κρυφή χρήση. Οι Lin και συν. δείχνουν ότι οι φοιτητές πληροφορικής βιώνουν ντροπή και ενοχή γύρω από τη χρήση ΤΝ, που λειτουργούν ως κοινωνικοί ρυθμιστές ωθώντας στην απόκρυψη και την επιλεκτική αποκάλυψη — συμπεριφορές που μπορούν να κατακερματίσουν την ακαδημαϊκή ταυτότητα και να υπονομεύσουν την έντιμη εμπλοκή με τη μάθηση.
• Η ταυτότητα ως κάτι που η ΤΝ μπορεί να στηρίξει. Η ΤΝ δεν χρειάζεται μόνο να απειλεί την ταυτότητα. Οι Benedetti (2026) υποστηρίζουν ότι η υπεύθυνη, σχεσιακά προσανατολισμένη παιδαγωγική συνοδεία μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη της ταυτότητας STEM των μαθητών, παρέχοντας διαφανή, οριοθετημένη υποστήριξη που αφήνει χώρο στον μαθητή να οικειοποιηθεί την πορεία του.

Η ταυτότητα στην έρευνα της βάσης γνώσης

• Δημιουργική ταυτότητα: το παράδοξο επάρκειας στην T2I αποτυπώνει πώς η ευκολία χρήσης μπορεί να υπονομεύσει τη βασισμένη στη χειροτεχνία ταυτότητα των φοιτητών τέχνης και σχεδίου.

• Η αντιλαμβανόμενη πατρότητα μπορεί να αποσυνδεθεί από την πραγματική πρωτοτυπία. Φοιτητές σχεδίου που έφτιαχναν ιστοσελίδες με ΤΝ βαθμολόγησαν υψηλά την πατρότητά τους (67/100, ικανοποίηση 6.4/7, αντιλαμβανόμενη ποιότητα 6.1/7), όμως αυτές οι βαθμολογίες δεν ανιχνεύονταν σε τίποτε μετρήσιμο: τα σχέδιά τους ήταν πιο ομοιογενή από ό,τι χωρίς ΤΝ, και η αντιλαμβανόμενη πατρότητα συσχετιζόταν με τη μετρούμενη πρωτοτυπία στο r ≤ +0.13 (Boussioux και συν., 2026).

• Επαγγελματική ταυτότητα: πολλές μελέτες εξετάζουν την επίδραση της ΤΝ στην επαγγελματική ταυτότητα — για παράδειγμα, οι Lodge και συν. (2026) υποστηρίζουν ότι οι απόφοιτοι χρειάζονται προσαρμοστικές ικανότητες (επάρκεια σε ΤΝ, κατανεμημένη γνώση, μεταγνώση) ακριβώς για να διατηρήσουν μια βιώσιμη επαγγελματική ταυτότητα σε ένα μέλλον ενσωματωμένο στην ΤΝ, αντί να ορίζονται από — ή να αποκλείονται από — τα εργαλεία τους. Οι κρίσεις για τη γενετική ΤΝ μπορούν να διασπαστούν και κατά το χρονικό πλαίσιο, όχι μόνο κατά την πατρότητα: οι συνεντευξιαζόμενοι έκριναν τη χρήση ΤΝ ακατάλληλη για τη μάθηση αλλά νόμιμη ή αναμενόμενη στην μελλοντική επαγγελματική εργασία — «Ως φοιτητής πρέπει να μάθω, ως επαγγελματίας πρέπει να παράγω» (Sun και συν. (2026)).

• Μετα-ανθρώπινη και υβριδική ταυτότητα: ο Elsayed (2026) θεωρητικοποιεί τον μετα-ανθρώπινο μαθητή, του οποίου η νόηση είναι γνήσια υβριδική και κατανεμημένη σε βιολογικά και τεχνητά συστήματα — μια επαναπλαισίωση της ίδιας της διαμόρφωσης ταυτότητας στην εποχή της γνωστικής ΤΝ.

• Ταυτότητα μαθητή και ακαδημαϊκή ταυτότητα: η αυθεντική αξιολόγηση έρευνα συνδέεται με την ταυτότητα επειδή οι εργασίες αξιολόγησης που απαιτούν αυθεντική, προσωπική επίδοση βοηθούν τους μαθητές να βλέπουν τους εαυτούς τους ως ικανούς επαγγελματίες· η έρευνα στην εκπαίδευση ιστορίας δείχνει πώς η πατερναλιστική χρήση ΤΝ μπορεί να διαμορφώσει τον τρόπο που οι μαθητές κατασκευάζουν την ταυτότητά τους ως ερευνητές ενός γνωστικού αντικειμένου.

• Το πώς πλαισιώνουν οι μαθητές το εργαλείο διαμορφώνει το επαγγελματικό τους γίγνεσθαι. Οι μαθητές που αντιλαμβάνονταν τη γενετική ΤΝ αποκλειστικά ως κοινωνικοσυναισθηματικό σύντροφο παρήγαγαν λιγότερο διαφοροποιημένους αναστοχασμούς για την επαγγελματική τους μάθηση από εκείνους που τη μεταχειρίζονταν και ως τεχνική, ως μαθησιακό υλικό ή ως δομή (Bohmer και συν., 2026).

• Επιφυλακτική υιοθέτηση: η επιλεκτική χρήση ΤΝ ως προστασία ταυτότητας. Ο Zagami (2026) συγκέντρωσε δεδομένα από 484 φοιτητές σε ένα αυστραλιανό πανεπιστήμιο και βρήκε ότι οι μαθητές υψηλότερης επίδοσης ανέφεραν χαμηλότερη ενεργή εμπλοκή με τη γενετική ΤΝ, χαμηλότερο θετικό συναίσθημα απέναντι στην ΤΝ, χαμηλότερο αντιλαμβανόμενο αντίκτυπο στη μάθηση και χαμηλότερη αποδέσμευση σχετική με την ΤΝ, με τις ισχυρότερες συσχετίσεις στο rho = -0.395 για τον αντιλαμβανόμενο αντίκτυπο στη μάθηση και rho = -0.359 για το θετικό συναίσθημα. Οι ανοιχτές τους απαντήσεις περιέγραφαν χρήση επιλεκτική (διευκρίνιση, σύνοψη, υποστήριξη ροής εργασίας), επαληθευμένη και υποταγμένη στη δική τους κρίση, και τα αποτελέσματα σε επίπεδο στοιχείων έδειξαν μεγαλύτερη συμφωνία ότι η εξάρτηση από την ΤΝ εμποδίζει την κριτική σκέψη και την ανεξάρτητη επίλυση προβλημάτων. Οι συγγραφείς το διαβάζουν ως έργο ταυτότητας: για τους μαθητές των οποίων η αίσθηση του εαυτού ως επιτυχημένων μαθητών στηρίζεται στη δική τους προσπάθεια και κρίση, η οριοθέτηση της χρήσης ΤΝ υπερασπίζεται την επιστημική δράση από την οποία εξαρτάται η ταυτότητα — κάτι που σημαίνει επίσης ότι το μοτίβο δεν είναι ούτε τεχνοφοβία ούτε χαμηλή εμπλοκή.

• Ένας δηλωμένος σκοπός δεν κυβερνά απαραίτητα μια απόφαση για ΤΝ. Οι Ting και συν. (2026) πήραν συνεντεύξεις από 14 προπτυχιακούς φοιτητές και κωδικοποίησαν κάθε συνέντευξη ως προς τη σχέση ανάμεσα στον σκοπό του φοιτητή — μια προσωπικά σημαντική πρόθεση να συνεισφέρει πέρα από τον εαυτό — και τις επιλογές του για την ΤΝ. Μόνο μερικοί έκαναν τη σύνδεση: ένας αρνήθηκε την ΤΝ επειδή το περιβαλλοντικό και ανθρώπινο κόστος της αντέβαινε στον σκοπό της, και τρεις άφησαν τη μελλοντική επαγγελματική ταυτότητα να διαμορφώσει τις επιλογές τους («συμβάλλει στον ψυχολόγο που θα είμαι κάποια μέρα στον κόσμο»). Άλλοι με εξίσου σαφή αίσθηση σκοπού δεν έκαναν τέτοια σύνδεση, περιγράφοντας τον σκοπό και την ΤΝ ως «κάπως ξεχωριστά», οπότε το να έχεις μια ταυτότητα να προστατεύσεις δεν ήταν το ίδιο με το να αντλείς από αυτήν. Η εργασία διαχωρίζει επίσης τους λόγους που δίνουν οι μαθητές για να κρατήσουν τη δουλειά δική τους — ανάπτυξη δεξιοτήτων, ιδιοκτησία και υπερηφάνεια, και ηθική αντίρρηση — που φτάνουν μέσα από διαφορετικούς μηχανισμούς και δεν θα έπρεπε να συγχωνεύονται σε ένα κίνητρο.

Σχέση με τη δράση του μαθητή

Η δράση του μαθητή και η ταυτότητα του μαθητή είναι στενά συνδεδεμένες αλλά διακριτές κατασκευές που συγχέονται εύκολα — και οι δύο είναι κεντρικές για το πώς η ΤΝ επηρεάζει τη μάθηση.

• Η δράση αφορά το πράττειν· η ταυτότητα αφορά το είναι. Η δράση του μαθητή αφορά την ικανότητα να ενεργεί σκόπιμα, να κάνει επιλογές και να ασκεί έλεγχο στη μάθησή του τη στιγμή — μια τοποθετημένη, διαδραστική και μεταβλητή ικανότητα. Η ταυτότητα του μαθητή αφορά το ποιος είναι και γίνεται ως μαθητής — μια πιο ανθεκτική, αφηγηματική και αναπτυξιακή αίσθηση εαυτού. Η δράση ρωτά «μπορώ να κατευθύνω αυτό;», ενώ η ταυτότητα ρωτά «είναι αυτό ποιος είμαι / ποιος θέλω να είμαι;»
• Είναι αιτιακά αλληλένδετες. Η δράση είναι και πηγή και αποτέλεσμα της ταυτότητας. Το να ασκεί κανείς δράση — να επιλέγει, να συγγράφει, να επιμένει — είναι το πώς ένας μαθητής φτάνει να βλέπει τον εαυτό του ως δρων πρόσωπο (η ταυτότητα είναι εν μέρει εσωτερικευμένη δράση). Αντίστροφα, μια σταθερή επιστημονική ή επαγγελματική ταυτότητα παρέχει τα κίνητρα και την αυτοεκτίμηση που διατηρούν τη δράση υπό δυσκολία. Η ταυτότητα είναι το συσσωρευμένο προϊόν επαναλαμβανόμενων πράξεων δράσης· η δράση είναι η συνεχής εκτέλεση που χτίζει την ταυτότητα.
• Η ΤΝ τις απειλεί μέσα από διαφορετικούς μηχανισμούς. Η ΤΝ μπορεί να διαβρώσει τη δράση προσκαλώντας υπερβολική εξάρτηση και παθητική αποδοχή — οι μαθητές σταματούν να κατευθύνουν τη δική τους συλλογιστική. Η ΤΝ μπορεί να διαβρώσει την ταυτότητα υπονομεύοντας την πατρότητα και την επάρκεια — όταν η ΤΝ παράγει το έργο, οι μαθητές μπορεί να σταματήσουν να νιώθουν ότι το αποτέλεσμα είναι «δικό τους» ή ότι ανήκουν στο πεδίο. Το παράδοξο επάρκειας είναι απειλή ταυτότητας· η άδηλη ανακατανομή της επιστημικής εργασίας από την ΤΝ είναι κυρίως απειλή για τη δράση, αν και συσσωρεύεται σε απειλή ταυτότητας με τον χρόνο.
• Η διασφάλιση και των δύο είναι ο σχεδιαστικός στόχος. Η στήριξη της δράσης σημαίνει διατήρηση του ελέγχου και της επιλογής των μαθητών (π.χ. οριοθετημένη τριβή, εποπτεία με τον άνθρωπο στον βρόχο). Η στήριξη της ταυτότητας σημαίνει προστασία της πατρότητας και της αναγνώρισης (π.χ. αυθεντική αξιολόγηση, διαφανής απόδοση της συμβολής στην ΤΝ έναντι στον άνθρωπο). Ένας σχεδιασμός που προστατεύει τη δράση αλλά όχι την πατρότητα προστατεύει τον έλεγχο χωρίς να προστατεύει την αίσθηση εαυτού — και αντίστροφα.

Εν συντομία: καλλιεργήστε τη δράση ώστε οι μαθητές να πράττουν· διατηρήστε την ταυτότητα ώστε να ξέρουν ποιοι είναι ενόσω πράττουν. Η υγιής μάθηση με υποστήριξη ΤΝ φροντίζει και τα δύο.

Σχέση με την ταυτότητα του εκπαιδευτικού

Η ταυτότητα του μαθητή είναι το στραμμένο προς τον μαθητή αντίστοιχο της ταυτότητας του εκπαιδευτικού. Η ταυτότητα του εκπαιδευτικού — η εξελισσόμενη επαγγελματική αυτοκατανόηση των εκπαιδευτικών — τεκμηριώνεται στη σελίδα ρόλος του εκπαιδευτικού, όπου ο Laidlaw (2026) πλαισιώνει τη γενετική ΤΝ ως κρίση ταυτότητας για το διδακτικό προσωπικό και όχι απλώς ως κενό δεξιοτήτων, και η εκπαίδευση εκπαιδευτικών βασισμένη στο TPK αντιμετωπίζει την ταυτότητα ως μέρος της επαγγελματικής προετοιμασίας. Οι δύο είναι αμοιβαίες: οι εκπαιδευτικοί που βιώνουν διαταραχή ταυτότητας είναι λιγότερο ικανοί να στηρίξουν την ανάπτυξη της ταυτότητας των μαθητών τους, οπότε ένα υγιές σύστημα ενσωματωμένο στην ΤΝ πρέπει να φροντίζει και τις δύο.

Συνδέσεις

Η ταυτότητα του μαθητή συνδέεται με τη δράση (η ταυτότητα εκτελείται μέσα από τη δρώνσα πατρότητα), την αυτοαποτελεσματικότητα (πεποιθήσεις ικανότητας που διατηρούν την ταυτότητα), τα κίνητρα και τη θεωρία του αυτοπροσδιορισμού (η διαμόρφωση ταυτότητας ικανοποιεί ανάγκες αυτονομίας και επάρκειας), την εμπειρία του φοιτητή και την εμπλοκή των φοιτητών, και την εκπαίδευση STEM (όπου η επιστημονική ταυτότητα είναι βασική έκβαση και προβλεπτικός παράγοντας επιμονής). Διαμορφώνεται επίσης από την περιστασιακή μάθηση και την κριτική παιδαγωγική (η ταυτότητα ως συμμετοχή και ως διαπραγμάτευση φορτισμένη με εξουσία) και συνδέεται με την αυθεντική αξιολόγηση (εργασίες που επιτρέπουν στους μαθητές να επιδείξουν και άρα να διεκδικήσουν μια ταυτότητα). Η συνάφειά της με την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την K-12 εκτείνεται τόσο στη σχολική όσο και στην επαγγελματική προετοιμασία.

Συνήθεις παρερμηνείες

«Η ταυτότητα του μαθητή είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό που ένα μάθημα μπορεί να φιλοξενήσει.» Είναι καλύτερο να αντιμετωπίζεται ως κάτι που χτίζεται συνεχώς μέσα από τη συμμετοχή, την αναγνώριση και την πατρότητα. Αυτή η μετατόπιση αλλάζει το σχεδιαστικό ερώτημα από την προσαρμογή σε μια υπάρχουσα ταυτότητα στη διαμόρφωση εκείνης που προσφέρει το μάθημα — και μια ΤΝ που ολοκληρώνει το έργο αφαιρεί ένα από τα τρία συστατικά, αφού η πατρότητα είναι εκεί όπου γεννιέται η αξίωση ταυτότητας.

«Τα ζητήματα ταυτότητας αφορούν τους μαθητές από υποεκπροσωπούμενες ομάδες.» Η ταυτότητα διαμορφώνεται σε κάθε μαθητή από το αν η συμμετοχή του αναγνωρίζεται, γεγονός που την καθιστά γενική συνθήκη σχεδιασμού και όχι ειδική πρόνοια. Το να την πλαισιώνεις ως στοχευμένο ζήτημα είναι ο τρόπος με τον οποίο αναβάλλεται.

«Η υποστήριξη από την ΤΝ μειώνει τα εμπόδια και άρα διευρύνει τη συμμετοχή.» Μπορεί να μειώσει το εμπόδιο για την παραγωγή έργου ενώ στενεύει το εμπόδιο για τη διεκδίκηση πατρότητας. Ένας μαθητής που καταθέτει ένα εύγλωττο τεχνούργημα που δεν συνέγραψε έχει αποκτήσει πρόσβαση στο αποτέλεσμα και του έχει αρνηθεί την αναγνώριση που χτίζει την ταυτότητα πίσω από αυτό.

«Η αναγνώριση της ταυτότητας ενός μαθητή είναι ζήτημα εκπροσώπησης στο περιεχόμενο.» Η εκπροσώπηση έχει σημασία και η αναγνώριση εκτελείται στην πράξη: ποιες ερωτήσεις λαμβάνονται υπόψη, ποια συμβολή πιστώνεται και ποιος αντιμετωπίζεται ως ικανός. Ένα πρόγραμμα σπουδών μπορεί να είναι αντιπροσωπευτικό και παρόλα αυτά να αρνείται την αναγνώριση που απαιτεί η διαμόρφωση ταυτότητας.

Συνδεδεμένες Έννοιες

• Learners — Μαθητές: η ομπρέλα για τις έννοιες της πλευράς του μαθητή
• Δράση του μαθητή
• Self-Efficacy
• Motivation
• Self-Determination Theory
• Student Experience
• Student Engagement
• STEM Education
• Situated Learning
• Critical Pedagogy
• Authentic Assessment
• Διδασκαλία
• Generative AI
• Higher Education
• K-12

Συνδεδεμένα Άρθρα

• "What Am I Really Doing with My Own Brain?": College students on learning, ownership, and AI — 14 προπτυχιακοί φοιτητές για το τι συνεχίζουν να κάνουν μόνοι τους, και γιατί ο σκοπός σπάνια το κρίνει

• Guarded adoption of generative AI in higher education: high-achieving students, successful-student identity, and epistemic agency in a single-university mixed-methods survey — Guarded Adoption of Generative AI in Higher Education

• The competence paradox: Negotiating ease, risk, and creative identity in text-to-image generative AI use among art and design students — The competence paradox: creative identity in text-to-image GenAI use

• "Stuck in a Spiral": Shame and Guilt as Social Regulators of AI Use in Computing Education — Η ντροπή και η ενοχή ως κοινωνικοί ρυθμιστές της χρήσης ΤΝ

• Assuring quality learning in a gen AI-integrated future: The role of adaptive capabilities. TEQSA, June 2026 — Προσαρμοστικές ικανότητες για μια βιώσιμη επαγγελματική ταυτότητα σε ένα μέλλον γενετικής ΤΝ

• Pedagogical Symbiosis: conceptualizing the Post-Human Learner in the age of cognitive AI — Παιδαγωγική συμβίωση και ο μετα-ανθρώπινος μαθητής

• Design Principles and Observable Indicators for AI-Enabled Pedagogical Accompaniment: Evidence from the Amico Dual-Mode Prototype in Italy and China — Παιδαγωγική συνοδεία με ΤΝ που στηρίζει την ταυτότητα STEM

• Designing for authentic assessment: a scoping review — Σχεδιασμός για αυθεντική αξιολόγηση

• The Paternalistic Filter: Epistemic Injustice and Differential Refusal in LLM-Mediated History Education for Marginalized Romanian Students — Πατερναλιστική χρήση ΤΝ και ταυτότητα μαθητή στην εκπαίδευση ιστορίας

• When faculty ask, "what's the point of teaching?": GenAI as identity crisis, not skills gap — Η γενετική ΤΝ ως κρίση ταυτότητας για το διδακτικό προσωπικό (ταυτότητα εκπαιδευτικού)

• Teaching the teachers: A systematic review of genAI-specific technological pedagogical knowledge (TPK) in teacher education — Εκπαίδευση εκπαιδευτικών βασισμένη στο TPK και επαγγελματική ταυτότητα

• Conceptualizations of GenAI and students' professionalization: Within the multi-layered environment of learning for higher education — Εννοιολογήσεις της γενετικής ΤΝ και επαγγελματική ταυτότητα των φοιτητών

• The synthetic position: generative artificial intelligence and the suspension of self-authorship in emerging adulthood — Αναστολή συγγραφικής ιδιότητας: η ανατεθειμένη πατρότητα ως εαυτός με πυκνή φωνή αλλά χωρίς συγγραφέα (εννοιολογική ανάλυση)

• One Tool, One Taste? How Vibe Coding Trades Collective Diversity for Individual Creativity — One Tool, One Taste? How Vibe Coding Trades Collective Diversity for Individual Creativity